Be my Valentine!

Niet allemaal tegelijk hoor. Feitelijk ben ik ook al jaren voorzien, dus ik denk dat ik het daar maar gewoon bij houd. Je weet wat je hebt en dat bevalt eigenlijk prima. Ik doelde ook meer op de Valentijnskortingsactie (mooi Wordfeudwoord) die ik de komende dagen heb in m’n >>>webshop<<<. Wel 15% korting op alle aankopen! Genoeg gespamd. Wat is er dan zoal? Ik heb een paar nieuwe dingen geknutseld. Een collier met howliet en koraalroosjes:

Collier Coral Rose01     Collier Coral Rose02

En een paar oorbelletjes die daar evt. bij passen, maar gewoon los te koop zijn:

Oorbellen Howliet01     Oorbellen Howliet02

Verder nog een collier van Agaat met Aardbeiquarts:

Collier Red Spot01     Collier Red Spot02

Ook hierbij een paar oorbellen:

Oorbellen Agaat groen01     Oorbellen Agaat groen02

En dan nog een paar oorbellen die ik zelf helemaal het einde vind. Ze zijn gemaakt van Nepalese mozaïekkralen, ingelegd met stukjes koraal en turkoois. Daartussen reepjes koper volgens Tibetaanse patronen. Ik heb ze gehangen aan oorhaken van echt 925 zilver:

Oorbellen Tibet01     Oorbellen Tibet02

Even kijken … wat maakte ik nog meer? O ja, een variant op het vogeltjescollier. Een forumvriendinnetje kreeg een prachtige dochter en bij wijze van gelukwens stuurde ik haar dit colliertje:

Collier Count your Blessings

Het nestje onder de vogeltjes maakte ik van verzilverd draad met drie eitjes van zoetwaterpareltjes.

En dan beloofde ik jullie >>>in een vorig blog<<< nog de bruidssieraden die ik gemaakt had. Daar komt de bruid:

Marion Horvers - bruidscollier

Bruidscollier - Granaatspriet01     Bruidscollier - Granaatspriet02

Met nog een armbandje erbij:

Granaatarmbandje02     Granaatarmbandje01

Dan geloof ik toch echt dat ik er qua sieraden wel zo ongeveer ben.

Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden? Rest mij nog iedereen een heel fijn carnavalsweekend toe te wensen. Flink blijven hossen, want anders krijg je het vreselijk koud! Enne … vergeet Valentijn niet. 😉

Pink Ribbon 2012

Ik vraag me af: is Pink Ribbon ineens niet hip meer? Want zeg nou zelf, de afgelopen jaren leefde heel Nederland (misschien wel wereldwijd, daar heb ik niet zo’n zicht op) in gespannen verwachting naar de maand oktober als ware borstkanker een evenement als Sinterklaas in december. En dit jaar hoor ik vrijwel niks over Pink Ribbon en alles wat bij dat thema hoort. Vergeef mij m’n enigszins bruut cynisme, maar in de afgelopen jaren heb ik mij wel eens een beetje geërgerd aan de wijze waarop het thema op welhaast feestelijk commerciële toon uitgemolken werd. Grote posters, schreeuwende commercials op zowel radio als televisie, een het-mag-wat-kosten-glossy bij de boekhandel en als klap op de vuurpijl een het-mag-n0g-meer-kosten-gala op televisie dat z’n weerga niet kent. Tout bekend  en voor mij soms ook onbekend Nederland trok in haar beeldigste avondkleedje over de roze loper richting gala en daar werd dan onder veel trompetgeschal met een beetje goeie wil een mooi bedrag ingezameld voor de Stichting Pink Ribbon. Ik mag hopen dat al die glitter en glamour door iedereen belangeloos ter beschikking werd gesteld, want ik vroeg me altijd af of het geld dat zo’n duur gala ongetwijfeld moest kosten niet beter rechtstreeks kon worden overgemaakt naar Pink Ribbon? Maar keer op keer werd me verzekerd dat ik dat helemaal verkeerd zag en dat het doel de middelen heiligde. Dat geloof ik dan maar. Maar oké, het is ook nooit goed. Zoals gezegd: dit jaar hoor of zie ik niks. Nou ja, bijna niks. In een abri hier in het dorp heb ik welgeteld één poster gezien waarop de jaarlijkse glossy ten bate van Pink Ribbon werd aangeprezen. En dat is het dan wel. Verder heb ik niet gehoord dat welke bekende Nederlander dan ook een nieuw armbandje heeft ontworpen en ik zie lang zoveel acties niet als in de voorbijgaande jaren. En dan hoor ik iedereen bijna denken: ‘en jij dan?’ Beetje gelijk. Door een paar omstandigheden was ik zelf nogal aan de late kant met het ontwerpen en creëren van mijn jaarlijkse Pink Ribbon collectie en deze stond dan ook niet precies op 1 oktober online. Maar hij is er!

25% van de verkoopprijs zal worden afgedragen aan de Stichting Pink Ribbon en de verkoop loopt niet alleen gedurende de maand oktober, maar net als altijd gedurende het hele jaar, dus tot volgend jaar ergens in september. Dus wat dat betreft kan ik het mezelf best verkopen dat ik even een beetje later was dan 1 oktober. 😉 Hoe dan ook: allemaal even lekker tussen gaan snuffelen natuurlijk, want er zijn armbandjes, hangertjes, kettinkjes en oorbelletjes. Kortom: voor elk wat wils. En voordat je het weet is het weer Sinterklaas. En die wordt ook een jaartje ouder, dus waarom zou je die niet alvast een handje helpen door alvast HIER een cadeautje te kopen en tegelijkertijd het goede doel te steunen?

Vakantie!

Nog een paar nachtjes slapen en dan mag ik eindelijk weer naar mijn geliefde >>>Fargogne<<<! ‘Onze’ prachtige camping in de Tarn-et-Garonne waar we nu al voor de tiende (!) keer naar toe gaan. Om heel eerlijk te zijn vond ik het vroeger het toppunt van burgertrutfatsoen als iemand jaar in, jaar uit naar dezelfde camping ging, maar gadjakke, nu doe ik het zelf ook! Kennelijk doe je zulke dingen als je een heel leuke camping vindt. Tevens kan ik te mijner verontschuldiging aanvoeren dat het avontuur natuurlijk een beetje uit mijn lijf is en dat we dit compenseren met een woest gezellig terras en dik-voor-mekaar-aangepast-sanitair op de camping. Mijn badkamer thuis is krapper dan die op de camping, haha!

Dit jaar gaat voor het eerst ook ons hondje mee. Kobus is nooit mee geweest op vakantie, want die had een grondige hekel aan hitte en dan ga je zo’n hond er natuurlijk geen plezier mee doen door hem mee te nemen naar het zonnige zuiden. Hij kreeg dus ook altijd ruim drie weken vrijaf van zijn taak als hulphond en mocht ook heerlijk vakantie vieren bij mijn hulp Marian op >>>De Voorzorg<<<. Maar helaas, Kobus is niet meer en zoals ik eerder al schreef heeft Boy hier sinds februari zijn intrede gedaan. Boy lijkt wat beter met hogere temperaturen overweg te kunnen en ligt met warm weer heerlijk buiten in de schaduw en maakt zich verder niet druk. Hij heeft ook een heel andere vacht, waardoor zijn aanpassing aan de zomerse temperaturen misschien wel verklaarbaar is.

Verder hebben we t.g.v. ons 30-jarig huwelijk voor de kinderen en kleinkinderen een mobile home gehuurd op dezelfde camping, dus ook zij voegen zich bij ons! Al m’n schatten om me heen! Jan en ik hadden altijd al gezegd dat dit ook voor kleintjes zo’n leuke camping is, en dit leek ons een mooie gelegenheid om dat dan maar eens te bewijzen. Even een paar foto’s van eerdere vakanties:

     

Nog een paar dagen dus en dan ben ik weg! Ik neem wel, net als andere jaren m’n kralenhobby mee, maar ik denk zomaar dat ik er dit jaar minder aan toe kom dan anders. Ik heb tenslotte m’n hondje, m’n kinderen en kleinkinderen (in volstrekt willekeurige volgorde). En niet te vergeten m’n lief, natuurlijk. Maar die mocht altijd al mee. 😆 Sterker nog: die móet mee, anders vrees ik dat ik sowieso nergens kom. Bovendien is het ook niet helemaal voor niks dat we al 30 jaar getrouwd zijn, toch?

De afgelopen tijd heb ik nog wel wat leuke opdrachten gemaakt. Een prachtig zilveren naamarmbandje voor een moeder die haar tweede kindje verwacht. Het is een armbandje geworden met bergkristal en de namen van de kindjes in zilveren letterkraaltjes. Ik kan hem nog niet laten zien, want de naam en het geslacht van het tweede kindje moet nog even een geheimpje blijven, dus die houden jullie tegoed.  Verder nog een gevlochten armbandje voor een ‘motorchick’. Stoer zwart met een vrouwelijke roze touch. En een motorbedel natuurlijk.

En pas geleden maakte ik voor iemand nog een heel eenvoudig collier van exclusieve glaskralen met silverplated jasseronketting. Gewoon mooi door de prachtige kralen. Jammer dat de kleur op de foto eigenlijk niet goed tot zijn recht komt.

Volgens mij ben ik nog wel een paar verjaardagscadeautjes vergeten, maar die heb ik geloof ik niet allemaal gefotografeerd. Dom! Ik denk dat mijn hoofd wel aan vakantie toe is, haha! Oh ja, tijdens mijn vakantie blijft >>>mijn sieradenwebshop<<< natuurlijk gewoon geopend, maar bestellingen worden pas weer verzonden na 3 sept. op volgorde van betaling. In ruil voor je geduld krijg je een korting van 15% als je vouchercode ZON invult tijdens het bestelproces. Let erop dat je dit doet voordat je het bestelproces afsluit, want achteraf kan de korting niet meer verrekend worden!

Ik reken op zon, maar ik ben niks te krenterig om jullie ook een zonnige augustusmaand toe te wensen! 😉

En het werd zomer…

…en dat werd tijd ook! Goh, was dat even genieten de afgelopen week? Hoewel ik ook alweer menigeen heb horen zuchten dat het zo héét was! En dat het ook wel een beetje minder mocht! Nou, die laatste wens is inmiddels verhoord. En als ik goed geïnformeerd ben, keldert de temperatuur eind van de week richting de 12 graden. Zijn we dan tevreden?! Ik niet, maar smaken verschillen. 😆

Sommige mensen hebben zich wellicht afgevraagd waar ik de afgelopen tijd uitgehangen heb en hoopten dachten misschien dat ik een winterslaap deed. Op zich is dat zo’n slecht idee nog niet, ware het niet dat ik toevallig betere dingen te doen had. Ik vertelde jullie in mijn laatste blogbericht al over de geboorte van onze kleindochter Iva. Die moest natuurlijk regelmatig even geknuffeld worden, net als haar broertje Abel. Ook werd Iva gedoopt.

       

Iva had een prachtig, traditioneel doopjurkje, welke liefdevol gebreid was door Oma Lia. Is ’t geen plaatje? Het leuke van kleinkinderen is dat je ze eigenlijk alleen maar schaamteloos hoeft te bederven lief te hebben, het opvoeden kun je vrij zorgeloos overlaten aan de ouders. :mrgreen: Dit geheel in tegenstelling tot de pup, die sinds begin februari ons gezin heeft verrijkt. Toen deed Boy, een Cavalier King Charles Spaniel van 8 weken hier zijn intrede. Een hondje met zó een vertederend smoelwerk dat je subiet zou vergeten dat er daadwerkelijk opgevoed dient te worden.

Maar goed, wij zagen natuurlijk ook wel in dat het wel wenselijk is om enige sturing aan te brengen. Maar ik verzeker je, dat valt altijd niet mee. Boy pakt ons in. En niet alleen ons. De hele buurt valt voor hem. Als ik hem uitlaat kun je er vergif op innemen dat er onderweg minimaal 3 volwassen mensen door de knieën gaan om vertederd mijn pup te knuffelen. Boy vindt dat inmiddels de normaalste zaak van de wereld. Heel af en toe kom je echter eens een persoon tegen die echt totaal niks heeft met het verschijnsel hond en zo iemand negeert dus ‘ons prinsje’. En dat dus begrijpt Boy niet. Hij bereidt zich steevast voor op de knuffels die geheid weer komen gaan als een individu ons nadert. En als die verwachte knuffels vervolgens niet komen, stort Boy min of meer in. Je ziet z’n lange oren minimaal 3 cm naar beneden storten en de teleurstelling druipt zichtbaar van hem af en je hoort hem denken: Hoe is het mogelijk dat ik, Balderik van de Dennenvallei – (dat is de naam die op zijn stamboom staat) – helemaal geen aandacht krijg??? Eigenlijk vindt hij dat-ie er min of meer recht op heeft.

Eigenlijk is het de bedoeling dat Boy in de toekomst enige handelingen als hulphond gaat verrichten. Vooralsnog echter bevalt de rol van hulpeloze hond hem beter. Zo poept ons prinsje graag midden op straat, zodat ik genoodzaakt ben zijn uitwerpselen met een plastic zakje keurig op te ruimen. Je wilt het tenslotte ook weer niet op je geweten hebben dat je buurjongetje met z’n skateboard door de drol van jouw hondje rijdt, nietwaar? Dus je raapt poep. Want ik ben al lang blij dát hij eens op straat poept, want Boy heeft er lang genoeg de voorkeur aan gegeven alleen in onze tuin te poepen (of in de kamer als je heel veel pech had). Of neem vorige week. De tuindeur staat open en ik zit buiten koffie te drinken. Boy rent een perkje in (foei Boy, mag niet!), trekt daar een polletje onkruid uit de grond en rent ermee naar binnen om het daar eens flink uit elkaar te schudden. Hoezo, hulphond? Ik bedoel: hij is niet degene die vervolgens met stoffer en blik aan de gang gaat om de rotzooi op te ruimen, toch? Hendrik Jan de Tuinman …

Maar toch, als ik dan dat koppie zie, dan ben ik bereid hem veel te vergeven. En hij is tenslotte pas ruim 5 maanden. Het komt vast wel goed met ons. Want lachen doen we meer dan ooit!

     

Oh ja, en dan heb ik tussen de bedrijven door ook nog wat nieuwe sieraden gemaakt. Ik begrijp zelf niet hoe ik het voor elkaar kreeg! Vorig jaar aan het eind van de zomer had ik al een paar slippertjes in beadembroidery gemaakt en die heb ik nu in de shop geplaatst:

Verder maakte ik nog wat nieuwe wikkelarmbandjes:

En tenslotte maakte ik eindelijk mijn eerste Lunabead af. Ik heb er een hanger van gemaakt door er met wat fijne kettinkjes wat lucite bloempjes aan te bevestigen.

En om te vieren dat het eindelijk zomer is (was?) krijgt iedereen tot en met vrijdag 1 juni 15% korting in mijn sieradenshop HSS! Is dat zonnig of niet?!

HSS voor de jeugd

Vandaag ben ik begonnen met het online zetten van een bescheiden kinder- en jeugdcollectie. Ik liep al langer met het idee rond, maar het valt nog best tegen om geschikt materiaal te vinden. Althans, als je wilt maken wat ik in mijn hoofd had. Te vaak zie je naar mijn mening prullen als het om sieraden voor kinderen gaat. Alsof kinderen geen serieuze klanten zijn en je die wel zou kunnen afschepen met een paar plastic kraaltjes aan een waxkoordje!

Cutie Cupcake

Maar nu staan dan de eerste hangers, armbandjes en een enkel collier online en ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Binnenkort hoop ik e.e.a. nog uit te breiden met oorbelletjes en ook hoop ik de jongemannen nog van dienst zijn met een “stoere” jongenslijn.

Who lets the dog out

De rest van de collectie kun je >>>HIER<<< bekijken. Hopelijk weet de Kerstman dus de weg naar mijn webshop een beetje te vinden, hihi. En natuurlijk niet alleen als hij gaat shoppen voor de jeugd, maar ook voor Papa en Mama. 😉

Pink Ribbon 2011

Eindelijk! De Pink Ribbon collectie staat online! Een beetje spammen voor het goeie doel mag wel, vind ik. En zeker op m’n eigen blog. Ik heb me drie slagen in de rondte gewerkt en het ziet me compleet roze voor de ogen. Wel met dank aan mijn lieve echtgenoot, die menig avond de pannetjes op het vuur (nou ja, de keramische kookplaat om precies te zijn) heeft geschoven, zodat ik lekker kon doorwerken.

Ik vind het een lekker gevarieerde voorraad geworden, met armbandjes, colliers, boekenleggers en wat dies meer zij. Voor iedereen wat dus. En afhankelijk van de vraag en mijn voorraad denk ik dat ik e.e.a. nog wel een beetje ga aanvullen in de loop van de maand.

         

20% van de verkoopprijs wordt afgedragen aan de Stichting Pink Ribbon, dus alle reden om mij van de hele collectie af te helpen. :mrgreen:

1 op de 8 vrouwen krijgt borstkanker en wat veel mensen niet weten is dat zelfs 1 op de 100 mannen in zijn leven wordt getroffen door deze afschuwelijke ziekte. Des te meer reden om het werk van Pink Ribbon te steunen!

         

Genoeg gekletst: gewoon gaan kijken (en voorál kopen! 😉 ) op HSS ~ Henny Smeenk Sieraden! Enne… hoor ik even wat je ervan vindt?

Wat ligt er op mijn kralentafel? – deel 1

Of eigenlijk: wat ligt er op mijn schoottafel, want het meeste maak ik toch wel liggend op bed, het moet niet teveel op werken gaan lijken tenslotte. 😉 Maar goed, wat ligt daar dan? Roze, heel veel roze. En alles wat daar bij past.

Dit alles in het kader van de Pink Ribbon actie, welke ik in oktober weer wil gaan houden op mijn >>>webshop<<<. Ik heb dit al een paar jaar gedaan, maar dan verkocht ik de sieraden via Hyves. Op zich ging dat goed, maar voor zowel potentiële klanten als voor mijzelf wel veel omslachtiger, omdat alles via de mail moet verlopen. Bovendien werd ik m.n. vorig jaar geconfronteerd met het irritante verschijnsel dat mensen enthousiast een sieraad bestelden, welke ik dan als gereserveerd aanmerkte en wanneer het dan op betalen aankwam gaven ze niet thuis. Ondertussen kon het gebeuren dat andere mensen misschien ook al wel meerdere keren naar het desbetreffende sieraad hadden gevraagd (de foto van het artikel stond tenslotte nog steeds her en der verspreid op Hyves), maar nee, ik had het sieraad natuurlijk gereserveerd. Onwijs vervelend als dan na twee weken bleek dat de oorspronkelijk “koper” zelfs na een vriendelijke herinnering nooit meer iets van zich liet horen. 😈 Hopelijk blijf ik met een heuse webshop iets meer verschoond van dit soort praktijken.

Maar goed. Ik verbeeld me nu dus dat ik druk ben. Jammer genoeg wordt dat niet altijd begrepen. 😕 Ik lig door een slordig aanlegfoutje het grootste deel van de dag op bed en daardoor hebben veel mensen het vreemde idee dat ik “dus” de hele dag naar buiten lig te gluren. Ik word dus geacht op de hoogte te zijn met het wel en wee van de hele straat en tevens veronderstelt men dat ik de krant van voor naar achter (en liefst ook nog terug) helemaal uitgeplozen heb. De werkelijkheid is echter dat juist ik meestal degene ben die zich moet laten bijpraten over de laatste dorpsroddels en liggend een krant lezen is sowieso een drama.

Genoeg gekletst weer, aan het werk. Anders wordt het nog niks met die Pink Ribbon collectie. En omdat een blog zonder plaatjes ook zo saai is, hier alvast een sneak preview.