Help, ik wil een hulphond!

En dat is een ambitieus plan, zo kan ik je verzekeren. Veel hobbels en obstakels heb je te overwinnen, alleen al voordat je überhaupt je aanvraag bij de ziektekostenverzekering hebt liggen.

Zo moet er een ergotherapeutisch verslag opgesteld worden. Ergens in die ellenlange vragenlijst t.b.v. dat verslag staat vermeld dat – indien aanwezig – het indicatierapport van het CIZ bijgevoegd dient te worden. Het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg) toetst je aanvraag voor een PGB. Toen een paar jaar geleden mijn PGB verlengd werd, kreeg ik alleen het indicatiebesluit toegezonden, maar ongetwijfeld ligt daar ten kantore ook zo’n rapport, dus zou je denken: ritselen we even.

Bij het CIZ hebben ze echter bepaald het buskruit niet uitgevonden. Aanvankelijk vroeg ik telefonisch om een indicatierapport, maar een niet bijster geïnteresseerde mevrouw wist mij te melden dat zoiets schriftelijk – per mail of brief – dient te geschieden. Dus ik stuur een mail. Vervolgens krijg ik dan binnen een half uur een reactie – ik schrik bijna van de snelheid! – dat ik een brief moet sturen, met een ‘fysieke’ handtekening en als ik dat vervolgens doe ontvang ik na drie dagen – in het weekend – een kopietje van … het indicatiebesluit! Ja, die had ik dus al!

Omdat het weekend is, stuur ik maar wéér een mailtje om uit te leggen wat er is misgegaan. Wat dat betreft pakken dat soort instanties het altijd wel handig aan: ik krijg opvallend vaak irriterende post op zaterdag. Ik verdenk ‘ze’ ervan dat ze dat met opzet doen, zodat je tegen maandag enigszins bent afgekoeld óf je gram alleen schriftelijk kunt halen. En papier is geduldig, evenals zijn elektronische evenknie. Goed, een mail dus. Het effect daarvan is dat ik op maandagmorgen uit m’n nest word gebeld door een zijig type, dat meent mij te moeten vertellen dat ik opnieuw een brief moet sturen. – Ja, m’n zuster op een houtvlot! Ja, nee, maar ze ging me nu precies uitleggen wat ik in die brief allemaal moest vermelden. En dit allemaal op het geduldige, zijige toontje van iemand die gewend is om de hele dag met domme cliënten zoals ik om te gaan. En of ik pen en papier bij de hand had? – Nee, daar lig ik doorgaans niet mee in bed. “Doet u maar rustig aan, hoor”, fleemt het op een toon die ongetwijfeld heel goed bedoeld is, maar waarvan ik tamelijk wild word.

Maar terwijl ik naar de kamer hobbel, op zoek naar pen en papier, krijgt ze ineens een inval: ze wil nog even ‘een en ander checken met haar backoffice-collega’ en ze zal me binnen nu en een kwartiertje terugbellen. Zegt ze. En dat doet ze ook. Om me vervolgens te vertellen dat ik inderdaad een prima brief gestuurd had en dat de fout helemaal bij hen lag, waarvoor excuses en dat ze me alsnog dat rapport gaan toezenden.

En dan zeggen ze dat boeren dom zijn. Moet je voor de grap eens proberen een ambtenaar iets uit te leggen.

Advertenties

Vakantie!

Nog een paar nachtjes slapen en dan mag ik eindelijk weer naar mijn geliefde >>>Fargogne<<<! ‘Onze’ prachtige camping in de Tarn-et-Garonne waar we nu al voor de tiende (!) keer naar toe gaan. Om heel eerlijk te zijn vond ik het vroeger het toppunt van burgertrutfatsoen als iemand jaar in, jaar uit naar dezelfde camping ging, maar gadjakke, nu doe ik het zelf ook! Kennelijk doe je zulke dingen als je een heel leuke camping vindt. Tevens kan ik te mijner verontschuldiging aanvoeren dat het avontuur natuurlijk een beetje uit mijn lijf is en dat we dit compenseren met een woest gezellig terras en dik-voor-mekaar-aangepast-sanitair op de camping. Mijn badkamer thuis is krapper dan die op de camping, haha!

Dit jaar gaat voor het eerst ook ons hondje mee. Kobus is nooit mee geweest op vakantie, want die had een grondige hekel aan hitte en dan ga je zo’n hond er natuurlijk geen plezier mee doen door hem mee te nemen naar het zonnige zuiden. Hij kreeg dus ook altijd ruim drie weken vrijaf van zijn taak als hulphond en mocht ook heerlijk vakantie vieren bij mijn hulp Marian op >>>De Voorzorg<<<. Maar helaas, Kobus is niet meer en zoals ik eerder al schreef heeft Boy hier sinds februari zijn intrede gedaan. Boy lijkt wat beter met hogere temperaturen overweg te kunnen en ligt met warm weer heerlijk buiten in de schaduw en maakt zich verder niet druk. Hij heeft ook een heel andere vacht, waardoor zijn aanpassing aan de zomerse temperaturen misschien wel verklaarbaar is.

Verder hebben we t.g.v. ons 30-jarig huwelijk voor de kinderen en kleinkinderen een mobile home gehuurd op dezelfde camping, dus ook zij voegen zich bij ons! Al m’n schatten om me heen! Jan en ik hadden altijd al gezegd dat dit ook voor kleintjes zo’n leuke camping is, en dit leek ons een mooie gelegenheid om dat dan maar eens te bewijzen. Even een paar foto’s van eerdere vakanties:

     

Nog een paar dagen dus en dan ben ik weg! Ik neem wel, net als andere jaren m’n kralenhobby mee, maar ik denk zomaar dat ik er dit jaar minder aan toe kom dan anders. Ik heb tenslotte m’n hondje, m’n kinderen en kleinkinderen (in volstrekt willekeurige volgorde). En niet te vergeten m’n lief, natuurlijk. Maar die mocht altijd al mee. 😆 Sterker nog: die móet mee, anders vrees ik dat ik sowieso nergens kom. Bovendien is het ook niet helemaal voor niks dat we al 30 jaar getrouwd zijn, toch?

De afgelopen tijd heb ik nog wel wat leuke opdrachten gemaakt. Een prachtig zilveren naamarmbandje voor een moeder die haar tweede kindje verwacht. Het is een armbandje geworden met bergkristal en de namen van de kindjes in zilveren letterkraaltjes. Ik kan hem nog niet laten zien, want de naam en het geslacht van het tweede kindje moet nog even een geheimpje blijven, dus die houden jullie tegoed.  Verder nog een gevlochten armbandje voor een ‘motorchick’. Stoer zwart met een vrouwelijke roze touch. En een motorbedel natuurlijk.

En pas geleden maakte ik voor iemand nog een heel eenvoudig collier van exclusieve glaskralen met silverplated jasseronketting. Gewoon mooi door de prachtige kralen. Jammer dat de kleur op de foto eigenlijk niet goed tot zijn recht komt.

Volgens mij ben ik nog wel een paar verjaardagscadeautjes vergeten, maar die heb ik geloof ik niet allemaal gefotografeerd. Dom! Ik denk dat mijn hoofd wel aan vakantie toe is, haha! Oh ja, tijdens mijn vakantie blijft >>>mijn sieradenwebshop<<< natuurlijk gewoon geopend, maar bestellingen worden pas weer verzonden na 3 sept. op volgorde van betaling. In ruil voor je geduld krijg je een korting van 15% als je vouchercode ZON invult tijdens het bestelproces. Let erop dat je dit doet voordat je het bestelproces afsluit, want achteraf kan de korting niet meer verrekend worden!

Ik reken op zon, maar ik ben niks te krenterig om jullie ook een zonnige augustusmaand toe te wensen! 😉

En het werd zomer…

…en dat werd tijd ook! Goh, was dat even genieten de afgelopen week? Hoewel ik ook alweer menigeen heb horen zuchten dat het zo héét was! En dat het ook wel een beetje minder mocht! Nou, die laatste wens is inmiddels verhoord. En als ik goed geïnformeerd ben, keldert de temperatuur eind van de week richting de 12 graden. Zijn we dan tevreden?! Ik niet, maar smaken verschillen. 😆

Sommige mensen hebben zich wellicht afgevraagd waar ik de afgelopen tijd uitgehangen heb en hoopten dachten misschien dat ik een winterslaap deed. Op zich is dat zo’n slecht idee nog niet, ware het niet dat ik toevallig betere dingen te doen had. Ik vertelde jullie in mijn laatste blogbericht al over de geboorte van onze kleindochter Iva. Die moest natuurlijk regelmatig even geknuffeld worden, net als haar broertje Abel. Ook werd Iva gedoopt.

       

Iva had een prachtig, traditioneel doopjurkje, welke liefdevol gebreid was door Oma Lia. Is ’t geen plaatje? Het leuke van kleinkinderen is dat je ze eigenlijk alleen maar schaamteloos hoeft te bederven lief te hebben, het opvoeden kun je vrij zorgeloos overlaten aan de ouders. :mrgreen: Dit geheel in tegenstelling tot de pup, die sinds begin februari ons gezin heeft verrijkt. Toen deed Boy, een Cavalier King Charles Spaniel van 8 weken hier zijn intrede. Een hondje met zó een vertederend smoelwerk dat je subiet zou vergeten dat er daadwerkelijk opgevoed dient te worden.

Maar goed, wij zagen natuurlijk ook wel in dat het wel wenselijk is om enige sturing aan te brengen. Maar ik verzeker je, dat valt altijd niet mee. Boy pakt ons in. En niet alleen ons. De hele buurt valt voor hem. Als ik hem uitlaat kun je er vergif op innemen dat er onderweg minimaal 3 volwassen mensen door de knieën gaan om vertederd mijn pup te knuffelen. Boy vindt dat inmiddels de normaalste zaak van de wereld. Heel af en toe kom je echter eens een persoon tegen die echt totaal niks heeft met het verschijnsel hond en zo iemand negeert dus ‘ons prinsje’. En dat dus begrijpt Boy niet. Hij bereidt zich steevast voor op de knuffels die geheid weer komen gaan als een individu ons nadert. En als die verwachte knuffels vervolgens niet komen, stort Boy min of meer in. Je ziet z’n lange oren minimaal 3 cm naar beneden storten en de teleurstelling druipt zichtbaar van hem af en je hoort hem denken: Hoe is het mogelijk dat ik, Balderik van de Dennenvallei – (dat is de naam die op zijn stamboom staat) – helemaal geen aandacht krijg??? Eigenlijk vindt hij dat-ie er min of meer recht op heeft.

Eigenlijk is het de bedoeling dat Boy in de toekomst enige handelingen als hulphond gaat verrichten. Vooralsnog echter bevalt de rol van hulpeloze hond hem beter. Zo poept ons prinsje graag midden op straat, zodat ik genoodzaakt ben zijn uitwerpselen met een plastic zakje keurig op te ruimen. Je wilt het tenslotte ook weer niet op je geweten hebben dat je buurjongetje met z’n skateboard door de drol van jouw hondje rijdt, nietwaar? Dus je raapt poep. Want ik ben al lang blij dát hij eens op straat poept, want Boy heeft er lang genoeg de voorkeur aan gegeven alleen in onze tuin te poepen (of in de kamer als je heel veel pech had). Of neem vorige week. De tuindeur staat open en ik zit buiten koffie te drinken. Boy rent een perkje in (foei Boy, mag niet!), trekt daar een polletje onkruid uit de grond en rent ermee naar binnen om het daar eens flink uit elkaar te schudden. Hoezo, hulphond? Ik bedoel: hij is niet degene die vervolgens met stoffer en blik aan de gang gaat om de rotzooi op te ruimen, toch? Hendrik Jan de Tuinman …

Maar toch, als ik dan dat koppie zie, dan ben ik bereid hem veel te vergeven. En hij is tenslotte pas ruim 5 maanden. Het komt vast wel goed met ons. Want lachen doen we meer dan ooit!

     

Oh ja, en dan heb ik tussen de bedrijven door ook nog wat nieuwe sieraden gemaakt. Ik begrijp zelf niet hoe ik het voor elkaar kreeg! Vorig jaar aan het eind van de zomer had ik al een paar slippertjes in beadembroidery gemaakt en die heb ik nu in de shop geplaatst:

Verder maakte ik nog wat nieuwe wikkelarmbandjes:

En tenslotte maakte ik eindelijk mijn eerste Lunabead af. Ik heb er een hanger van gemaakt door er met wat fijne kettinkjes wat lucite bloempjes aan te bevestigen.

En om te vieren dat het eindelijk zomer is (was?) krijgt iedereen tot en met vrijdag 1 juni 15% korting in mijn sieradenshop HSS! Is dat zonnig of niet?!