Mooie steentjes

De afgelopen dagen heb ik – naast een bruidsopdracht die ik nog fijn even geheimhoud 😉 – een paar colliers van verschillende mooie edelsteentjes geknutseld. De eerste is een kort collier van jade en fluoriet. De materialen had ik eigenlijk al behoorlijk lange tijd in huis, gewoon eens gekocht ‘voor de heb’. De brokken fluoriet stalen destijds meteen mijn hart en later vond ik toevallig eens een snoertje bijzondere jade. Bijzonder, omdat er een laagje parelmoer over de kralen is aangebracht, waardoor er een prachtige glans overheen ligt. Met wat bronzen spacertjes en de afwerking in dezelfde kleur vind ik het een bijzonder geheel geworden.

Green Rock02     Green Rock03

En om dan maar even in het groen verder te gaan, maakte ik een hanger aan een kettinkje. Alles in echt zilver dit keer. De basis is een handgesneden lichtgroene jade bloemkelk. Daaronder zijn zilveren sprietjes bevestigd, met daaraan glinsterende steentjes van bergkristal. Het hangertje hangt aan een zilveren bolletjesketting. De bolletjes van het kettinkje hebben kleine facetjes, waardoor ook het kettinkje weer mooi schittert in het licht.

Spring Blossom03     Spring Blossom02

Spring Blossom01

En last but not least een granaatketting met een levensboom. De ketting is geketteld met licht in grootte aflopende granaatkralen, afgewisseld met verzilverde kralen. In de nek is het collier afgewerkt met een verzilverde ketting met gourmetschakels. Middenvoor is met kleinere granaatjes een mooie verzilverde levensboomhanger bevestigd. Een echte blikvanger en door de symboliek een prachtig geschenk!

Levensboom03     Levensboom02

Levensboom04               Levensboom01

De colliers zijn toegevoegd in de webshop. Daarnaast heb ik een heleboel artikelen afgeprijsd en in de categorie SALE geplaatst. Dat wordt dus nog even lekker shoppen voor de kerst! Doe er je voordeel mee!

Alle vogels vliegen …

… mijn voorraad uit. Nou ja, allemaal is wel wat overdreven, maar vier vogeltjes zijn toch binnenkort gevlogen. Een week geleden organiseerde ik een blogverloting, waarbij ik een vogeltjescollier beschikbaar stelde. Naar aanleiding daarvan ontving ik een mailtje van iemand die wel graag zo’n vogeltjescollier wilde met zwarte kraaltjes voor bij haar kerstoutfit. Zonder de hangertjes eronder. Zo is het toch weer een heel ander kettinkje geworden!

Allereerst de uitslag van de verloting. Ik heb weer een online programmaatje gebruikt om een cijfer te trekken uit de 12 geldige reacties (zonde Marion!) en daar kwam het volgende resultaat uit:

Blogverloting2012-12-04

De vierde reactie dus, en die was van Eva! Mail je me even je adresgegevens? Dan stuur ik het kettinkje zo snel mogelijk naar je toe!

Zoals gezegd kreeg ik naar aanleiding van deze blogverloting een bestelling voor een colliertje met zwarte kraaltjes. Wel leuk om even te laten zien hoe dat is geworden:

Vogeltjescollier01

Zonder hangertjes en met zwarte kraaltjes toch een heel andere uitstraling dan het exemplaar uit de blogverloting. Er liggen nog meer vogeltjes en takjes in mijn kralenkast, en ook kraaltjes in allerlei kleurtjes zijn voorradig. Dus wie ook verliefd is geworden op deze vogeltjes en in deze verloting niet zoveel geluk had als Eva, kan altijd een bestelling plaatsen in de webshop! Momenteel zijn ze nog niet op voorraad, maar je kunt dan altijd een contactformuliertje invullen.

Vogeltjescollier03

Ik denk dat heel veel mensen al Sinterklaas gevierd hebben, maar wie pakjesavond nog tegoed heeft wens ik een ‘heerlijk avondje’! En daarna … de kerstballen van zolder halen!

Daar kun je naar fluiten – blogverloting

Die titel klopt natuurlijk helemaal niet niet helemaal, maar zeg nou zelf: het valt ook altijd niet mee om er een beetje aardige slinger aan te geven. Bovendien is het ook niet helemaal uit de lucht gegrepen (goh, wat ben ik weer op dreef), want ik doe vandaag een vogeltjescollier in de verloting.

Het is een collier van ca. 42 cm met in het midden een elementje met twee vogeltjes op een takje. Aan weerszijden zijn tussen het kettinkje tussenzetseltjes in de vorm van een takje en enkele agaatjes bevestigd. Tevens zijn in het midden twee kettinkjes met een agaatje en een verzilverd blaadje bevestigd.

 

Wat moet je doen om mee te loten?

  • Zorg dat je bent aangemeld als volger van deze blog. Als je nog niet bent aangemeld, klik dan in de rechterkolom op de button ‘Meld me aan’ (voor degenen die meelezen op Hyves: dat moet dus op WordPress!)
  • Plaats hieronder een reactie waarin je aangeeft waarom het jou zo leuk lijkt om dit collier te winnen. Maar als je gewoon even iets onzinnigs wilt melden mag dat ook. 😉 Ik doe niet zo moeilijk. Hierover tenminste niet.

Delen op Facebook, Hyves of enig ander forum, retweeten of Twitter of een linkje op je eigen blog is lief, maar hoeft niet. Je kunt reageren tot maandagavond 3 december 24.00 uur. Ik ga dan dinsdag 4 december uit de reacties m.b.v. een online progje een winnaar trekken. Als alles een beetje meezit maak ik dan nog dezelfde dag de uitslag bekend. Ben ik Sinterklaas mooi een stap voor. :mrgreen:

Grijs is het nieuwe blond

Het verval slaat toe. Serieus. Had ik vroeger nog wel eens de illusie dat ik redelijk overweg kon met computers en alles wat daaraan hing, tegenwoordig echter krijg ik steeds vaker het gevoel dat we elkaars taal niet meer spreken. Zo heb ik onlangs bij mijn internetprovider een alles-in-een-pakket afgesloten en dientengevolge heb ik een nieuw modem gekregen. Bij het telefonisch afsluiten van e.e.a. had men mij verzekerd dat het installeren van dat modem een fluitje van een cent zou zijn en dat het slechts een kwestie was van het omzetten van een paar stekkertjes. Het jonge ding dat mij dit pakket aansmeerde zag daarbij waarschijnlijk uitbundig over het hoofd dat ze hier te maken had met wat in de media zo gezellig wordt betiteld als een vitale 50-plusser in de bloei van haar leven, maar wat in werkelijkheid natuurlijk niks anders is dan een jongbelegen bejaarde, bij wie het verval zich langzaam doch zeer geniepig steeds meer opdringt. Toen mij dat modem bezorgd werd, trok ik verwachtingsvol die doos open (voor de duidelijkheid: ik heb het nu over de verpakking van het modem, niet meer over dat jonge ding) en wierp aanvankelijk een achteloze blik op het A4’tje met instructies in de veronderstelling dat ik daarop een schemaatje zou aantreffen met een paar stekkertjes en aanwijzingen hoe deze aan te sluiten. Die achteloze blik echter bleek niet voldoende. Maar wat meer was: het meer zorgvuldig bestuderen van de geschreven instructies met daarin veel jargon bezorgden mij al ras vele tientallen jeukende bultjes. Ik besloot maar onmiddellijk te capituleren en belde mijn systeembeheerder en riep op hulpeloze toon zijn assistentie in. Gelukkig gaf hij daar vrij snel gehoor aan en eergisteravond heeft hij dat varkentje even gewassen. Mijn aanvankelijk enigszins gedeukte ego knapte er aanzienlijk van op toen ik constateerde dat zelfs hij er toch minimaal drie kwartier voor nodig had om het zaakje werkend te krijgen. Want behalve dat je de juiste stekkertjes in de juiste gaatjes diende te prikken, bleek het ook noodzakelijk dat bv. mijn printer opnieuw geïnstalleerd werd. Daar werd in die hele handleiding met geen woord over gerept.

En toen startte Jan gisteravond zijn laptop op. Ergens rechtsonder in zijn scherm verscheen een jengelende melding dat hij geen verbinding had met het netwerk. Met mijn opgepoetste ego dacht ik nog hem wel van dienst te kunnen zijn door zijn laptop weer te verenigen met het nieuwe netwerk. Dat was me zelfs – helemaal alleen! – tenslotte ook gelukt met mijn telefoon. Welk een desillusie wederom! Ik was gedwongen om opnieuw mijn nederlaag toe te geven en mailde maar weer eens naar de systeembeheerder en vroeg hem of het echt de bedoeling was dat ik een nieuw netwerk instelde op Jan zijn laptop? Hetgeen door hem bevestigend werd beantwoord. Typisch genoeg verkeerde ook hij kennelijk in de veronderstelling dat ik genoeg had aan deze mededeling. Ik realiseerde me te laat dat het medium e-mail in zoverre tekortschiet, dat bij het verzenden van mijn vraag de begeleidende wanhopige lichaamstaal achterwege was gebleven. Ware dat niet het geval geweest, dan had hij zijn reactie natuurlijk wel vergezeld doen gaan van enige uitleg, hoe zo’n netwerk dan daadwerkelijk in te stellen. Kennelijk wekte mijn in zijn ogen enigszins intelligente vraag bij hem de illusie dat ik wel van de hoed en de rand wist, terwijl de naakte waarheid echter was, dat ik amper van het bestaan van welke hoed dan ook wist. Na veel vruchteloos heen en weer geklik besloot ik er dus toch maar weer een schaamachtig mailtje aan te wagen. Waarna bleek dat het zó simpel was dat het in slechts één zin was uit te leggen … En dan staat er ook nog een tablet-pc op mijn verlanglijstje. Die systeembeheerder houdt zijn hart vast, vrees ik.

Pink Ribbon 2012

Ik vraag me af: is Pink Ribbon ineens niet hip meer? Want zeg nou zelf, de afgelopen jaren leefde heel Nederland (misschien wel wereldwijd, daar heb ik niet zo’n zicht op) in gespannen verwachting naar de maand oktober als ware borstkanker een evenement als Sinterklaas in december. En dit jaar hoor ik vrijwel niks over Pink Ribbon en alles wat bij dat thema hoort. Vergeef mij m’n enigszins bruut cynisme, maar in de afgelopen jaren heb ik mij wel eens een beetje geërgerd aan de wijze waarop het thema op welhaast feestelijk commerciële toon uitgemolken werd. Grote posters, schreeuwende commercials op zowel radio als televisie, een het-mag-wat-kosten-glossy bij de boekhandel en als klap op de vuurpijl een het-mag-n0g-meer-kosten-gala op televisie dat z’n weerga niet kent. Tout bekend  en voor mij soms ook onbekend Nederland trok in haar beeldigste avondkleedje over de roze loper richting gala en daar werd dan onder veel trompetgeschal met een beetje goeie wil een mooi bedrag ingezameld voor de Stichting Pink Ribbon. Ik mag hopen dat al die glitter en glamour door iedereen belangeloos ter beschikking werd gesteld, want ik vroeg me altijd af of het geld dat zo’n duur gala ongetwijfeld moest kosten niet beter rechtstreeks kon worden overgemaakt naar Pink Ribbon? Maar keer op keer werd me verzekerd dat ik dat helemaal verkeerd zag en dat het doel de middelen heiligde. Dat geloof ik dan maar. Maar oké, het is ook nooit goed. Zoals gezegd: dit jaar hoor of zie ik niks. Nou ja, bijna niks. In een abri hier in het dorp heb ik welgeteld één poster gezien waarop de jaarlijkse glossy ten bate van Pink Ribbon werd aangeprezen. En dat is het dan wel. Verder heb ik niet gehoord dat welke bekende Nederlander dan ook een nieuw armbandje heeft ontworpen en ik zie lang zoveel acties niet als in de voorbijgaande jaren. En dan hoor ik iedereen bijna denken: ‘en jij dan?’ Beetje gelijk. Door een paar omstandigheden was ik zelf nogal aan de late kant met het ontwerpen en creëren van mijn jaarlijkse Pink Ribbon collectie en deze stond dan ook niet precies op 1 oktober online. Maar hij is er!

25% van de verkoopprijs zal worden afgedragen aan de Stichting Pink Ribbon en de verkoop loopt niet alleen gedurende de maand oktober, maar net als altijd gedurende het hele jaar, dus tot volgend jaar ergens in september. Dus wat dat betreft kan ik het mezelf best verkopen dat ik even een beetje later was dan 1 oktober. 😉 Hoe dan ook: allemaal even lekker tussen gaan snuffelen natuurlijk, want er zijn armbandjes, hangertjes, kettinkjes en oorbelletjes. Kortom: voor elk wat wils. En voordat je het weet is het weer Sinterklaas. En die wordt ook een jaartje ouder, dus waarom zou je die niet alvast een handje helpen door alvast HIER een cadeautje te kopen en tegelijkertijd het goede doel te steunen?

Vakantie!

Nog een paar nachtjes slapen en dan mag ik eindelijk weer naar mijn geliefde >>>Fargogne<<<! ‘Onze’ prachtige camping in de Tarn-et-Garonne waar we nu al voor de tiende (!) keer naar toe gaan. Om heel eerlijk te zijn vond ik het vroeger het toppunt van burgertrutfatsoen als iemand jaar in, jaar uit naar dezelfde camping ging, maar gadjakke, nu doe ik het zelf ook! Kennelijk doe je zulke dingen als je een heel leuke camping vindt. Tevens kan ik te mijner verontschuldiging aanvoeren dat het avontuur natuurlijk een beetje uit mijn lijf is en dat we dit compenseren met een woest gezellig terras en dik-voor-mekaar-aangepast-sanitair op de camping. Mijn badkamer thuis is krapper dan die op de camping, haha!

Dit jaar gaat voor het eerst ook ons hondje mee. Kobus is nooit mee geweest op vakantie, want die had een grondige hekel aan hitte en dan ga je zo’n hond er natuurlijk geen plezier mee doen door hem mee te nemen naar het zonnige zuiden. Hij kreeg dus ook altijd ruim drie weken vrijaf van zijn taak als hulphond en mocht ook heerlijk vakantie vieren bij mijn hulp Marian op >>>De Voorzorg<<<. Maar helaas, Kobus is niet meer en zoals ik eerder al schreef heeft Boy hier sinds februari zijn intrede gedaan. Boy lijkt wat beter met hogere temperaturen overweg te kunnen en ligt met warm weer heerlijk buiten in de schaduw en maakt zich verder niet druk. Hij heeft ook een heel andere vacht, waardoor zijn aanpassing aan de zomerse temperaturen misschien wel verklaarbaar is.

Verder hebben we t.g.v. ons 30-jarig huwelijk voor de kinderen en kleinkinderen een mobile home gehuurd op dezelfde camping, dus ook zij voegen zich bij ons! Al m’n schatten om me heen! Jan en ik hadden altijd al gezegd dat dit ook voor kleintjes zo’n leuke camping is, en dit leek ons een mooie gelegenheid om dat dan maar eens te bewijzen. Even een paar foto’s van eerdere vakanties:

     

Nog een paar dagen dus en dan ben ik weg! Ik neem wel, net als andere jaren m’n kralenhobby mee, maar ik denk zomaar dat ik er dit jaar minder aan toe kom dan anders. Ik heb tenslotte m’n hondje, m’n kinderen en kleinkinderen (in volstrekt willekeurige volgorde). En niet te vergeten m’n lief, natuurlijk. Maar die mocht altijd al mee. 😆 Sterker nog: die móet mee, anders vrees ik dat ik sowieso nergens kom. Bovendien is het ook niet helemaal voor niks dat we al 30 jaar getrouwd zijn, toch?

De afgelopen tijd heb ik nog wel wat leuke opdrachten gemaakt. Een prachtig zilveren naamarmbandje voor een moeder die haar tweede kindje verwacht. Het is een armbandje geworden met bergkristal en de namen van de kindjes in zilveren letterkraaltjes. Ik kan hem nog niet laten zien, want de naam en het geslacht van het tweede kindje moet nog even een geheimpje blijven, dus die houden jullie tegoed.  Verder nog een gevlochten armbandje voor een ‘motorchick’. Stoer zwart met een vrouwelijke roze touch. En een motorbedel natuurlijk.

En pas geleden maakte ik voor iemand nog een heel eenvoudig collier van exclusieve glaskralen met silverplated jasseronketting. Gewoon mooi door de prachtige kralen. Jammer dat de kleur op de foto eigenlijk niet goed tot zijn recht komt.

Volgens mij ben ik nog wel een paar verjaardagscadeautjes vergeten, maar die heb ik geloof ik niet allemaal gefotografeerd. Dom! Ik denk dat mijn hoofd wel aan vakantie toe is, haha! Oh ja, tijdens mijn vakantie blijft >>>mijn sieradenwebshop<<< natuurlijk gewoon geopend, maar bestellingen worden pas weer verzonden na 3 sept. op volgorde van betaling. In ruil voor je geduld krijg je een korting van 15% als je vouchercode ZON invult tijdens het bestelproces. Let erop dat je dit doet voordat je het bestelproces afsluit, want achteraf kan de korting niet meer verrekend worden!

Ik reken op zon, maar ik ben niks te krenterig om jullie ook een zonnige augustusmaand toe te wensen! 😉

En het werd zomer…

…en dat werd tijd ook! Goh, was dat even genieten de afgelopen week? Hoewel ik ook alweer menigeen heb horen zuchten dat het zo héét was! En dat het ook wel een beetje minder mocht! Nou, die laatste wens is inmiddels verhoord. En als ik goed geïnformeerd ben, keldert de temperatuur eind van de week richting de 12 graden. Zijn we dan tevreden?! Ik niet, maar smaken verschillen. 😆

Sommige mensen hebben zich wellicht afgevraagd waar ik de afgelopen tijd uitgehangen heb en hoopten dachten misschien dat ik een winterslaap deed. Op zich is dat zo’n slecht idee nog niet, ware het niet dat ik toevallig betere dingen te doen had. Ik vertelde jullie in mijn laatste blogbericht al over de geboorte van onze kleindochter Iva. Die moest natuurlijk regelmatig even geknuffeld worden, net als haar broertje Abel. Ook werd Iva gedoopt.

       

Iva had een prachtig, traditioneel doopjurkje, welke liefdevol gebreid was door Oma Lia. Is ’t geen plaatje? Het leuke van kleinkinderen is dat je ze eigenlijk alleen maar schaamteloos hoeft te bederven lief te hebben, het opvoeden kun je vrij zorgeloos overlaten aan de ouders. :mrgreen: Dit geheel in tegenstelling tot de pup, die sinds begin februari ons gezin heeft verrijkt. Toen deed Boy, een Cavalier King Charles Spaniel van 8 weken hier zijn intrede. Een hondje met zó een vertederend smoelwerk dat je subiet zou vergeten dat er daadwerkelijk opgevoed dient te worden.

Maar goed, wij zagen natuurlijk ook wel in dat het wel wenselijk is om enige sturing aan te brengen. Maar ik verzeker je, dat valt altijd niet mee. Boy pakt ons in. En niet alleen ons. De hele buurt valt voor hem. Als ik hem uitlaat kun je er vergif op innemen dat er onderweg minimaal 3 volwassen mensen door de knieën gaan om vertederd mijn pup te knuffelen. Boy vindt dat inmiddels de normaalste zaak van de wereld. Heel af en toe kom je echter eens een persoon tegen die echt totaal niks heeft met het verschijnsel hond en zo iemand negeert dus ‘ons prinsje’. En dat dus begrijpt Boy niet. Hij bereidt zich steevast voor op de knuffels die geheid weer komen gaan als een individu ons nadert. En als die verwachte knuffels vervolgens niet komen, stort Boy min of meer in. Je ziet z’n lange oren minimaal 3 cm naar beneden storten en de teleurstelling druipt zichtbaar van hem af en je hoort hem denken: Hoe is het mogelijk dat ik, Balderik van de Dennenvallei – (dat is de naam die op zijn stamboom staat) – helemaal geen aandacht krijg??? Eigenlijk vindt hij dat-ie er min of meer recht op heeft.

Eigenlijk is het de bedoeling dat Boy in de toekomst enige handelingen als hulphond gaat verrichten. Vooralsnog echter bevalt de rol van hulpeloze hond hem beter. Zo poept ons prinsje graag midden op straat, zodat ik genoodzaakt ben zijn uitwerpselen met een plastic zakje keurig op te ruimen. Je wilt het tenslotte ook weer niet op je geweten hebben dat je buurjongetje met z’n skateboard door de drol van jouw hondje rijdt, nietwaar? Dus je raapt poep. Want ik ben al lang blij dát hij eens op straat poept, want Boy heeft er lang genoeg de voorkeur aan gegeven alleen in onze tuin te poepen (of in de kamer als je heel veel pech had). Of neem vorige week. De tuindeur staat open en ik zit buiten koffie te drinken. Boy rent een perkje in (foei Boy, mag niet!), trekt daar een polletje onkruid uit de grond en rent ermee naar binnen om het daar eens flink uit elkaar te schudden. Hoezo, hulphond? Ik bedoel: hij is niet degene die vervolgens met stoffer en blik aan de gang gaat om de rotzooi op te ruimen, toch? Hendrik Jan de Tuinman …

Maar toch, als ik dan dat koppie zie, dan ben ik bereid hem veel te vergeven. En hij is tenslotte pas ruim 5 maanden. Het komt vast wel goed met ons. Want lachen doen we meer dan ooit!

     

Oh ja, en dan heb ik tussen de bedrijven door ook nog wat nieuwe sieraden gemaakt. Ik begrijp zelf niet hoe ik het voor elkaar kreeg! Vorig jaar aan het eind van de zomer had ik al een paar slippertjes in beadembroidery gemaakt en die heb ik nu in de shop geplaatst:

Verder maakte ik nog wat nieuwe wikkelarmbandjes:

En tenslotte maakte ik eindelijk mijn eerste Lunabead af. Ik heb er een hanger van gemaakt door er met wat fijne kettinkjes wat lucite bloempjes aan te bevestigen.

En om te vieren dat het eindelijk zomer is (was?) krijgt iedereen tot en met vrijdag 1 juni 15% korting in mijn sieradenshop HSS! Is dat zonnig of niet?!