Murphy

Tana begon de ochtend al met frisse tegenzin.Ze was er al amper toe te bewegen om me te helpen mijn sokken en pyjamabroek uit te trekken en toen er dus ook nog getraind moest worden met laarzen dicht ritsen zou ik zweren dat ik haar hoorde zuchten. Ik wist haar echter toch zover te krijgen dat ze aan de rits van mijn rechter laars begon te trekken. Helaas slechts twee luttele centimeters dus dat schoot niet op. Laars open en nog eens. Weer een paar centimetertjes en Taan verviel opnieuw in ongeïnspireerd kauwen op het knoopje. Laars open en nog eens. En jawel: laars dicht! Nog eens herhaald en zowaar trok ze hem nog eens dicht. Toen de linker. En dat was volgens mij het moment dat Murphy zich met onze dag begon te bemoeien. Na enig gedraal begon Taantje te trekken, jankte en bleek met haar oren tussen de rits te zitten. Kijk, daar wordt niemand blij van. Dat Taantje het daarna helemaal voor gezien hield behoeft waarschijnlijk geen betoog?
Ik noteerde: oren knippen. Althans, de haren die daaraan hangen.

2016-09-23-14-01-11

Taantjes oren geknipt. Ik vind ’t resultaat niet gek voor een amateur. Daarna zijn we gaan wandelen. Wat een fantastische belevenis weer. Murphy was ook mee. Dus toen we in ’t bos op de kruising van de zandwegen een kindje op een shetlandpony zagen (gelukkig met begeleidster), fluisterde Murphy tegen Taantje: “Pak de pony!” en daar gaf Taantje grif gehoor aan en begon als een dolle om de pony heen te springen. De pony was er gelukkig eentje van het stoïcijnse soort en bleef staan waar hij stond, dus Taantje droop gelukkig af. Ik riep Taan bij me, maar ik bleek gek genoeg veel minder overwicht te hebben dan Murphy. Die stookte nogmaals: “Toe dan, doe nog eens!” en Taantje gehoorzaamde onmiddellijk en daagde nogmaals de pony uit voor een spelletje. Die zag nog steeds niet waarom die grijze krullenbaal zoveel drukte maakte en volhardde in z’n slome gedrag. Uit pure frustratie riep ik nu op dwingende toon (je zou het ook gewoon boos kunnen noemen) Taantje tot de orde en zowaar, ik kreeg de kans om haar aan te lijnen. Na me verontschuldigd te hebben ben ik spoorslags met Taantje omgekeerd en ben elders een bospad met haar ingegaan waar ik haar weer heb afgelijnd. Net voordat we het bos weer uit gingen en op de openbare weg kwamen lijnde ik Taantje weer aan en draaide de Stationsweg op. En kijk eens aan: daar was Murphy ook weer! Ik hoorde aan mijn linkerzijde een flapperend geluid en ik zakte in recordtempo scheef. Jawel! Lekke band! Ik mompelde een paar lelijke woorden, gaf Murphy een denkbeeldige directe rechtse (in gedachten ben ik echt heel daadkrachtig én beestachtig sterk) en belde mijn lief. Die was thuis. Daar had Murphy vast niet op gerekend.

2016-09-23-14-50-16