Iva

Gisteren werden wij de dankbare Opa en Oma van een tweede kleinkind! We hebben al ruim 2 jaar kunnen oefenen met een kleinzoon. Abel heeft nu een zusje gekregen. Een prachtig meisje met de naam Iva.

Het geslacht van de baby bleef tot het laatste moment een verrassing, maar mijn intuïtie had mij verteld dat het een meisje zou worden. Vandaar dat ik mij had uitgeleefd op een paar kraamcadeautjes: een armbandje van zalmroze zoetwaterpareltjes met Swarovski en een engel-bedeltje (waarvoor Iva nog wel even een beetje moet groeien overigens) en een speenketting van witte zoetwaterparels en donkerrode facetgeslepen granaatjes. Als kleindochter van een Oma met een sieradenwebshop moet je er tenslotte wel een beetje in stijl bijliggen, nietwaar?

En omdat ik Kika een warm hart toedraag, krijgt ook Iva een Kika-beer, net als Abel destijds.

Ik wil iedereen graag laten meedelen in mijn blijdschap en daarom krijgt elke klant van HSS in de maand Februari 10% korting op elke aankoop bij vermelding van code IVA. Allemaal blij!

Taaltrends

Ik ben een liefhebber van sieraden, maar ook van taal. In al zijn facetten. Vooral vind ik het erg boeiend dat taal ook onderhevig is aan trends. Een paar jaar geleden was vet b.v. nog gewoon dik of een smeermiddel, maar tegenwoordig is vet vooral geweldig en fantastisch, nou ja, gewoon vet! Zo zijn er meer aspecten van de taal die echt typerend zijn voor de huidge tijd.

HUN – Hun als onderwerp in een zin, zoals in “Hun gaan naar de kermis”. Vergeef me, dit is een stokpaardje van mij. Toegegeven, dit is niet iets van de laatste tijd, maar een fout die al jarenlang gemaakt wordt. Maar juist doordat deze fout zo vaak gemaakt wordt, hoor ik de laatste tijd dat enkele lieden willen voorstellen om dit als correct Nederlands te gaan bestempelen. Ik moet er niet aan denken! Ter verdediging wordt aangevoerd dat het bij deze zinsconstructie meteen duidelijk wordt dat het om mensen gaat en niet om voorwerpen. Als je b.v. zegt “Hun liggen op bed” dan zou je meteen weten dat je bedoelt dat er personen op bed liggen en geen lakens. Persoonlijk vind ik dat nogal een slap excuus, want ik meen dan te mogen aanvoeren dat e.e.a. vast wel duidelijk wordt uit de context van het verhaal. En kom op zeg, als je dus maar hardnekkig genoeg dezelfde fout maakt, wordt het vanzelf wel een keer goedgekeurd? Zou een mooie boel worden als dat zo werkt! Dan kun je erop wachten dat we het ook nog wel een keer gaan goedkeuren dat ik morgen jouw auto pik.

KANJER – In mijn woordenboek staat achter het woord kanjer: “iets groots in zijn soort”, en dat is natuurlijk ook gewoon wat het is. Maar tegenwoordig krijg ik minstens een beetje jeuk als ik het woord hoor. Ik krijg ook wel eens te horen dat ik een kanjer ben. Zoals de meeste van mijn lezers weten breng ik door een klein aanlegfoutje de meeste tijd liggend op bed of zittend in een rolstoel door. En let er maar eens op: kanjers zitten vaak in een rolstoel, hebben de een of andere ernstige ziekte of hebben anderszins enige tegenslag in het leven te verduren. Het is natuurlijk ook allemaal heel goed bedoeld en ik weet ook dat ik het als een compliment dien op te vatten, maar er wordt zo kwistig met die “kanjers” gegooid, dat de betekenis van het woord gewoon gedevalueerd is. Ik krijg ook altijd een beetje het ongemakkelijke gevoel dat ik een aai over de bol krijg en als we niet uitkijken betekent kanjer straks niks anders dan “zielenpoot die zo leuk wat van het leven maakt”. Niet meer doen dus. In het vervolg is een kanjer gewoon weer een joekel.

ENGELS ALS HET OOK NEDERLANDS KAN – Vooral de pc-wereld en de reclame maakt zich er schuldig aan. Maar ook in ons dagelijks leven sluipen er ongemerkt steeds meer Engelse woorden ons taalgebruik binnen. Toegegeven: sommige woorden laten zich ook niet handig vertalen, maar soms vraag ik me wel eens af waarom veel mensen er kennelijk zo’n genoegen in scheppen om zoveel mogelijk Engelse woorden te gebruiken? Is dat misschien een misplaatste poging om interessant te doen?  Onlangs las ik in de handleiding van een computerprogramma: “Door te klikken op de buttons in de toolbar van deze feature…”, terwijl je toch ook gewoon zou kunnen zeggen: “Door te klikken op de knoppen in de werkbalk van deze toepassing…”. Je zou bijna denken dat je de handleiding in de verkeerde taal voor je neus hebt. En dat is niet het enige. Op zaterdag gaan we shoppen, terwijl onze ouders gewoon gingen winkelen, vintage is inmiddels ook een volkomen geaccepteerd begrip en social media (“sjoosjol miediea” zoals sommigen plegen te zeggen, maar dat terzijde) zijn zelfs helemaal in ons dagelijks leven geïntegreerd. Helaas betrap ik me erop dat ik mezelf er ook schuldig aan maak, terwijl er vaak genoeg een prima Nederlands alternatief voorhanden is. Een schoolvoorbeeld van hoe het beter kan zijn wat mij betreft onze zuiderburen. Een dashboard heet in Vlaanderen gewoon een boordplank. Even simpel als doeltreffend.

CREATIEF MET TAAL -Is het dan allemaal kommer en kwel? Welnee, ik geniet ook mateloos van de creativiteit die men aan de dag legt, en heb een mateloze bewondering voor mensen die het voor elkaar weten te boksen om dusdanig nieuwe woorden te bedenken, dat de betekenis vaak onmiddellijk duidelijk is. Geweldig vind ik typisch Nederlandse woorden als weigerambtenaar, poldermodel, bedrijfspoedel, gedoogkabinet (het woord suggereert overigens mooiere dingen dan er in werkelijkheid gerealiseerd worden, maar dat terzijde), haatdemocraat, handschudweigeraar en mijn persoonlijke favoriet van dit jaar is toch wel de plaszak! Je weet meteen wat je eraan hebt. Een zak voor zeikerds. Niks meer en niks minder.

HSS voor de jeugd

Vandaag ben ik begonnen met het online zetten van een bescheiden kinder- en jeugdcollectie. Ik liep al langer met het idee rond, maar het valt nog best tegen om geschikt materiaal te vinden. Althans, als je wilt maken wat ik in mijn hoofd had. Te vaak zie je naar mijn mening prullen als het om sieraden voor kinderen gaat. Alsof kinderen geen serieuze klanten zijn en je die wel zou kunnen afschepen met een paar plastic kraaltjes aan een waxkoordje!

Maar nu staan dan de eerste hangers, armbandjes en een enkel collier online en ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Binnenkort hoop ik e.e.a. nog uit te breiden met oorbelletjes en ook hoop ik de jongemannen nog van dienst zijn met een “stoere” jongenslijn.

De rest van de collectie kun je >>>HIER<<< bekijken. Hopelijk weet de Kerstman dus de weg naar mijn webshop een beetje te vinden, hihi. En natuurlijk niet alleen als hij gaat shoppen voor de jeugd, maar ook voor Papa en Mama.

Uitslag blogverloting en hoe een tasje een hanger werd

Allereerst natuurlijk de uitslag van de blogverloting! Om alles zo eerlijk mogelijk te laten verlopen heb ik – heel onpartijdig – een online progje laten kiezen. Ik heb het aantal reacties (de mijne buiten beschouwing gelaten natuurlijk) ingegeven en daar kwam de volgende uitslag uit:

De tweede reactie dus, en die was van ria! Ria, stuur dus even een mailtje naar mij >>>KLIK<<< om je adresgegevens door te geven en het collier komt zo snel mogelijk naar je toe!

Gebrek aan inspiratie, wie heeft er niet mee te kampen? Enkele geluksvogels daargelaten, zal iedereen er wel eens in meer of mindere mate mee te kampen hebben. Over het algemeen heb ik ook ideeën in overvloed, eigenlijk meer dan me lief is (tijdgebrek, ook al zo herkenbaar ), maar onlangs liep ik min of meer vast. Kunnen jullie je nog dat tasje herinneren, uit mijn allereerste blogpost? Nou, dat tasje is dus nooit een tasje geworden. Ik had vaag in m’n hoofd hoe het moest worden, maar op sommige fronten ontbrak de inspiratie. Dat ging ‘m niet worden dus. Uiteindelijk besloot ik van de cab en het omliggende beadwork een hanger te maken en heb ik de schaar erin gezet.

Ik had nog wat granaat nuggets die er mooi bijpasten en die kon ik verwerken in het collier. Daar heb ik met 3 mm Tjechische facetkraaltjes en Toho seedbeads in Crystal bangle een paar elementen tussen geregen en het geheel afgewerkt met een goldfilled ketting. De hanger heb ik aan de onderkant afgewerkt met franjes in coralling technique met Miyuki drops aan de onderkant. En dan is dit het resultaat:

Detail van de ketting:

Detail van de hanger:

 

En toen had ik nog een paar Chrysocolla kralen, ooit eens van mijn hulp gekregen. Die heb ik gecombineerd met twee overgebleven Granaat nuggets en daar maakte ik een setje bijpassende oorbelletjes van:

Door de kleuren rood en groen een mooi setje voor de kerst. Maar omdat ik een liefhebber van rood ben, past ‘t natuurlijk bij veel meer kledingstukken van mijn garderobe.

Blogverloting

Oh, ik leef echt nog wel hoor! Ik realiseer me dat ik jullie nogal in de steek heb gelaten. Om het goed te maken (en omdat het bijna Sinterklaas is) heb ik besloten om een blogverloting te houden voor al mijn volgers! Ik heb vanmorgen dus een mooi colliertje in elkaar geknutseld, althans, dat vind ik zelf dan en dit gaat ‘m worden:

Het is een fijn silverplate kettinkje met in het midden een coin zoetwaterparel (ca. 1 cm) met aan beide zijden een echte Swarovski© en twee silverplate kraaltjes. De totale lengte is ca. 42 cm.

Wat moet je doen om mee te loten? Zorg in elk geval dat je aangemeld bent als volger van dit blog (op WordPress, dus meelezen op Hyves telt helaas niet mee) en laat vervolgens een reactie (liefst een beetje aardig ) achter onder dit blog. Een linkje op je eigen blog of Twitter/Facebook/Hyves etc. is leuk maar hoeft niet. Je kunt reageren tot dinsdagavond 6 december (de echte verjaardag van Sinterklaas!) 24.00 uur. Ik ga dan woensdag uit de reacties blind een winnaar trekken en maak in de loop van die dag de uitslag bekend!

Kom maar op met die reacties! Enne… hoort, zegt het voort!

Kunst-swap

Het is alweer even geleden, dat Carmen van >>>@rts by C-lo<<< mij een leuke swap voorstelde. Zij zou een schilderij voor mij maken en in ruil zou zij van mij een sieraad krijgen. Ik, ook niet gek, al denken sommigen daar anders over greep dat aanbod met beide handen aan. Carmen nl. timmert de laatste tijd flink aan de weg en haar schilderijen beginnen lekker te verkopen. En ik wil natuurlijk niet het risico lopen dat straks haar schilderijen zóveel waard zijn dat ik ze met een sieraad van mijn hand niet meer betalen kan. Je moet het ijzer smeden als het heet is, dus. En zo geschiedde. Een paar weken geleden ging de bel en werd mij een pakket overhandigd met als afzender @rts by C-lo uit Heerlen. Spannend! Na het behoedzaam openen van de verpakking kwam het volgende kunstwerk tevoorschijn:

Wie is haantje de voorste?

De haantjes hebben een mooi plekje gekregen boven mijn kralenkast.

Carmen wilde graag een hanger, bestaande uit bergkristal, jade en agaat. Tijdens mijn zoektocht vond ik pachtige jade-bloemen en toen was het idee voor een hanger snel geboren. Ik heb deze hanger gemaakt:

     

Carmen heeft het in haar leven niet cadeau gekregen en daarom heb ik des te meer respect voor haar. Ze heeft een bipolaire stoornis en is door diepe dalen gegaan. Nog niet zo heel lang geleden klom ze weer uit een heel diep dal en heeft nu een behoorlijk stabiele basis in de schilderkunst gevonden. Een website van @rts by C-lo is nog in ontwikkeling. Tot zolang is meer werk van Carmen te zien op http://c-lo-arts.hyves.nl.

Oogarts

Ik moest gisteren naar de oogarts. Waarschijnlijk door m’n HMS had ik bij de opticiën 3 verschillende oogmetingen gescoord en nog wat rare bijverschijnselen gemeld, waardoor ik hem hevig in verwarring had gebracht en hij in arrenmoede contact had opgenomen met de afdeling oogheelkunde in het Deventer Ziekenhuis. Ik geloof dat zij het wel boeiend vonden, want 3 dagen later – gisteren dus – kon ik al terecht. Nou, da’s lachen hoor! De opticiën heeft al sinds mensenheugenis de meest geavanceerde apparatuur om je ogen te meten, maar die oogarts zit nog steeds te kloten met zo’n brilletje met losse inzetglaasjes. Echt zó uit de steentijd! En dan gaat-ie vragen: “wat is beter: dit of dit?” En tussen dit en dit zit dan een heleboel gehussel met allerlei glaasjes. Dat gehussel duurt zó lang dat ik dat verschil toch gadjakke niet meer weet? Schei toch uit joh! Naderhand nog m’n ogen gedruppeld om m’n pupil te vergroten zodat m’n lenzen en netvlies bekeken konden worden (en ik de eerste uren niet zo best meer zag, maar dat terzijde), dus hij heeft letterlijk diep in de poppetjes van m’n ogen gekeken. Nou ja, van al die gekke verschijnselen die ik ervaar kon hij ook niet gek veel chocola maken, behalve dat ‘t inderdaad wel bij het beeld van HMS kon passen. In het ergste geval kan het duiden op diabetes en ik moest dus nog langs het lab om bloed te prikken. Formuliertje mee en richting priklab. Moet je nagaan: nét een splinternieuw ziekenhuis – 3 jaar oud is nieuw toch? – en dan kom je op het priklab en vervolgens word je dan een gang in gejaagd waar je als ratten in de val moet wachten voor je zo’n prikhok in kunt. Die gang blijkt niet berekend op een elektrische rolstoel, dus als ik er sta kan er feitelijk geen hond meer langs, laat staan een mens. En dan wordt je nummer afgeroepen om vervolgens tot de ontdekking te komen dat je met een elektrische rolstoel ten eerste niet eens de bocht kunt maken om überhaupt dat hok in de komen en ten tweede áls het al zou lukken die deur te smal is. Hoe triest is dat?! Maar oh jottem, helemaal aan het eind van die gang gloorde hoop, want daar kreeg iemand nog een kamertje in het oog met een bredere deur. Rottige bijkomstigheid was wel dat naarmate je verder naar achteren liep c.q. reed de gang steeds smaller werd. Alle ratten wachtenden moesten dus dwars op hun stoel zodat ik kon passeren (goed geregeld!) waarna ik eindelijk 2 buisjes bloed kon doneren. Kamertje uit, mensen wederom dwars op hun stoel (dat zeg ik: goed geregeld!) en ik kon nog net een mevrouw aan het begin van die gang – ook in een rolstoel – gebaren dat ze beter even wachten kon tot ik het pand verlaten had, alvorens zij de fuik in ging, anders waren we helemaal hopeloos in de problemen gekomen. Wát een bloedeloze afdeling! Vast een vent die dat bedacht heeft na een avond stevig doorzakken. Als het nog 10 minuten langer had geduurd was bloedprikken niet eens nodig geweest, want dan hadden ze mij het bloed zo wel onder de nagels vandaan getreiterd.

Nieuwe artikelen, nieuwe vlechttechniek

Net als andere jaren voeg ik ook dit jaar telkens nog nog wat artikelen toe aan de Pink Ribbon Collectie. Nou was ik al heel lang benieuwd hoe je nou eigenlijk die mooie rondgevlochten armbandjes moest maken, dus ik vond het een mooie gelegenheid om voor deze collectie eens op zoek te gaan op Google naar deze techniek. Gevonden! Met (uiteraard) rose imitatie suède veters heb ik een armbandje gevlochten. Op zich is het eenvoudig, maar ik kwam erachter dat je het werk niet even terzijde moet leggen, want dan ben je dus onmiddellijk “de draad kwijt”. Ik wel tenminste. Hoe achterlijk is dat? Je zou toch denken dat het kinderlijk eenvoudig is om na 3 ogenblikken gewoon weer de draad (lees: de veter) op te nemen en door te gaan waar je gebleven was? Misschien ligt het aan mijn absolute gebrek aan ruimtelijk inzicht en sommigen die de techniek beheersen zullen nu wellicht helemaal in een lachstuip schieten, maar ik kon dus na een toiletbezoek “gewoon” van voren af aan beginnen.  Maar goed, gelukkig hoeft een armbandje geen meter lang te worden en had ik geen blaasontsteking, dus daarna kwam ‘t helemaal goed. Ik had bij Suzalle mijn voorraad flesjes aangevuld en daarvan heb ik een klein glazen exemplaar gevuld met een beetje eau de toilette en als hangertje bij het slotje gehangen, samen met een ribbon bedeltje. En dan krijg je dit:

     

Bij die voorraad flesjes zat ook een leuk kristallen exemplaartje met gekleurde “Glow in the Dark” stippen. Daarmee heb ik nog een hanger gemaakt. Het flesje hangt samen met een leuk tekstplaatje en een gestreepte agaat d.m.v. pareltjes en strass rondellen aan een boeiring. Alles tesamen uiteraard weer aan een rose veter welke in lengte versteld kan worden d.m.v. zgn. “sliding knots”.

     

Tot zover de flesjes. Er zijn nog een paar artikelen meer gemaakt, w.o. een mobielhanger met een trosje parels die stuk voor stuk met wired loops zijn bevestigd aan een kettinkje. Door de nietstiften met bolletje krijg je een leuk effect:

En nog een tashanger, en nog een armband…. Weet je wat? Gewoon gaan kijken in m’n webshop!

Pink Ribbon 2011

Eindelijk! De Pink Ribbon collectie staat online! Een beetje spammen voor het goeie doel mag wel, vind ik. En zeker op m’n eigen blog. Ik heb me drie slagen in de rondte gewerkt en het ziet me compleet roze voor de ogen. Wel met dank aan mijn lieve echtgenoot, die menig avond de pannetjes op het vuur (nou ja, de keramische kookplaat om precies te zijn) heeft geschoven, zodat ik lekker kon doorwerken.

Ik vind het een lekker gevarieerde voorraad geworden, met armbandjes, colliers, boekenleggers en wat dies meer zij. Voor iedereen wat dus. En afhankelijk van de vraag en mijn voorraad denk ik dat ik e.e.a. nog wel een beetje ga aanvullen in de loop van de maand.

         

20% van de verkoopprijs wordt afgedragen aan de Stichting Pink Ribbon, dus alle reden om mij van de hele collectie af te helpen.

1 op de 8 vrouwen krijgt borstkanker en wat veel mensen niet weten is dat zelfs 1 op de 100 mannen in zijn leven wordt getroffen door deze afschuwelijke ziekte. Des te meer reden om het werk van Pink Ribbon te steunen!

         

Genoeg gekletst: gewoon gaan kijken (en voorál kopen! ) op HSS ~ Henny Smeenk Sieraden! Enne… hoor ik even wat je ervan vindt?

Multitasken

Ik begin eraan te twijfelen of ik wel een echte vrouw ben. Ja, niet dat ik denk dat ik een rare genetische afwijking heb of zo, dat niet. Maar ik realiseer me tot mijn niet geringe ergernis steeds vaker dat ik niet in staat ben om meerdere dingen tegelijk te doen. En dat is toch waar wij vrouwen juist zo bekend om staan? Wij kunnen dat toch zo goed, multitasken? Ik niet. Ik ben tegenwoordig al blij als ik één handeling tot een goed einde breng. Ter mijner verdediging kan ik aanvoeren dat ik het druk heb. Althans, dat vind ik (zie vorige blogpost). Daar is nog bijgekomen dat ik momenteel worstel met mijn PGB’s. Jawel, in het meervoud. Nou hoor ik je denken: bofbips! Menigeen heeft er niet één! Weet ik wel, maar realiseer je wel dat zoiets voorwaar niet eenvoudig is. Ik krijg er allemaal rooie bultjes van! Had ik voorheen alleen een PGB voor Persoonlijke Verzorging, na veel soebatten heb ik het eindelijk voor elkaar dat ik er ook één heb voor Huishoudelijke Zorg. Om het niet nodeloos eenvoudig te maken komt het PGB voor de PZ van de AWBZ en die voor de HV van de WMO dus van de Gemeente. Het aardige van zo’n PGB is dat je er zelf zorg mee kunt inkopen. Leve de vrijheid. Maar stel je daar vooral niet teveel van voor. Ik mag b.v. mijn billen wél laten wassen door Jan, mijn echtgenoot, maar niet door de buurvrouw. Want de buurvrouw beschikt niet over de benodigde diploma’s. Dat mijn man dat ook niet doet schijnt dan weer niet terzake te doen, omdat hij juist mijn echtgenoot is. Ik zag nog: om het niet nodeloos eenvoudig te maken. Maar goed, nu heb ik het dan eindelijk voor elkaar dat ik ook een PGB voor de HV heb en dan zou je toch verwachten dat je ruimer in de slappe was zit qua zorg inkopen. Maar om het niet nodeloos ingewikkeld te maken besteed ik de administratie van mijn PGB al jaren uit aan een zgn. zorgmakelaarskantoor. Die heb ik dus gevraagd om eens uit te rekenen hoe ik mijn budgetten nou moet verdelen tussen mijn echtgenoot en mijn hulp. En zó gek, hè? Nou heb ik meer geld en nou blijk ik ineens tekort te komen! Járen heb ik het gered met één budget en nou heb ik twee budgetten en nou zou ik niet meer uitkomen?! Misschien komt het júist wel omdat ik een vrouw ben dat ik dat niet snap.

Maar goed, ondertussen ben ik natuurlijk ook nog druk bezig met m’n Pink Ribbon collectie, dus ik denk zo ongeveer in het roze. Vanmiddag was het schitterend weer, dus ik besloot maar alvast eens buiten wat foto’s te maken van sieraden die al af waren. Straks alles tegelijk doen is sowieso geen optie en klaar is maar klaar. Zie ik ineens dat de lucht toch wel gevaarlijk begint te betrekken. Oh gut ja! Kobus! Die moet er ook nog uit! En aangezien wij allebei een hekel hebben aan een nat pak ruim ik m’n armbandjes, colliers, displays, camera en wat dies meer zij op en maan Kobus tot actie. Hetgeen nog niet meevalt. Kobus heeft artrose en hoopt elke dag dat hij e.e.a. eruit kan zweten. Aangezien ik uit ervaring weet dat ‘m dat niet gaat worden jut ik ‘m nog eens een beetje op en jawel hoor, Kobus sleept zich in de poten. En ja hoor: we zijn nog maar net op weg en Kobus gaat in de poepmodus. Midden op straat natuurlijk. Dat wordt weer drollen rapen. Plastic zakje, ik sla voorover in m’n rolstoel teneinde die drol op te rapen en dan stopt er een voorbijganger. “Gaat ‘t wel, mevrouw?” Kennelijk ziet zo’n dubbele mevrouw in een elektrische rolstoel er heel verontrustend uit. “Jawel hoor,” zeg ik geruststellend, “ik raap stront” zo luidt mijn verklaring en houd triomfantelijk het zakje met de oogst omhoog. Gedesillusioneerd dat er deze dag geen goede daad verricht kan worden, vervolgt de voorbijganger zijn weg. Net als Kobus en ik. Onderweg zit ik nog steeds te rekenen met m’n twee budgetten. Thuis gekomen doe ik Kobus z’n tuigje af en gedachteloos (of eigenlijk nog steeds rekenend) begeef ik me naar de container met de bedoeling om Kobus z’n drol weg te gooien. Tot ik me ineens realiseer dat ik bijna z’n tuigje in de container mik. Nog net op tijd. Ik had Jan z’n gezicht wel eens willen zien als die vanavond Kobus had willen uitlaten en aan het haakje i.p.v. Kobus z’n tuigje een zak vol poep had gevonden. Ik kan geen twee dingen tegelijk. Ik faal volkomen als vrouw.